Gmina Kolsko położona jest we wschodniej części województwa lubuskiego. Tworzy ją 17 miejscowości w tym 8 wsi soleckich.

Atutem gminy są niewątpliwie czyste powietrze i bliskość jezior. Największym jeziorem na terenie gminy jest jezioro Rudzieńskie o powierzchni 163 ha. Do największego półwyspu jeziora dojechać można od strony miejscowości Jesionka. Pozostałe, mniejsze półwyspy rozmieszczone są w północno-zachodniej części jeziora od strony miejscowości Uście. Akwen zewsząd otaczają lasy.

Prawie cala gmina Kolsko znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu. Szczególną harmonią i pięknem odznaczają się dwa rezerwaty przyrody, położone w odległości 3 km na południowy wschód od Konotopu. Jednym z nich jest rezerwat torfowiskowy „Jezioro Mesze" o powierzchni 19,85 ha. Na rezerwat składa się jezioro, otaczające torfowiska oraz fragmenty łąk i lasów. Celem ochrony jest tu zachowanie zarastającego jeziora rynnowego z charakterystycznymi rzadkimi gatunkami roślin wodnych i bagiennych.

Drugi to rezerwat wodno-torfowiskowy „Jezioro Święte". Powierzchnia rezerwatu wynosi 19,51 ha. Celem ochrony jest zachowanie jeziora zasilanego wodami podziemnymi oraz charakterystycznych zbiorowisk i stanowisk rzadkich gatunków roślin wodnych. Szczególnej ochronie podlegają tu glony. Spotyka się tu również wiele gatunków ptactwa wodno-błotnego. Jezioro Mesze i Jezioro Święte to jeziora bezodpływowe.

Osadnictwo na terenie gminy Kolsko sięga bardzo wczesnych dziejów. Świadczą o tym stanowiska archeologiczne w rejonie Uścia, Tatarki, Jesiony, Jesionki, Kolska, Konotopu i Zacisza.

Najstarszym budynkiem w Kolsku jest kościół katolicki, choć jego wybudowanie trudno udokumentować konkretną datą. Dopiero rok 1645 przynosi wzmiankę o tym kościele. Niszczony przez kilkakrotne pożary, w formie dzisiejszej istnieje już jako murowany.

W Kolsku zobaczyć można też renesansowy pałacyk, dawną siedzibę rodu von Klizling. Obecnie mieści się tam szkoła.

Kolejną ważną miejscowością jest Konotop. Z licznych istniejących zabytków, do dziś przetrwał XIX-wieczny park krajobrazowy, na obrzeżu którego znajdują się ruiny dworu oraz późnorenesansowy kościół filialny pod wezwaniem św. Anny, pochodzący z tego samego okresu, co dworek. Wskutek gruntownej przebudowy w 1706 roku kościół otrzymał obecną postać barokową. Na uwagę w nim zasługują nagrobki z malowanymi portretami zmarłych i dwie kaplice - od południa i północy.

W miejscowości Kolsko i Konotop znajdują się parki dworskie traktowane jako parki zabytkowe. Odnajdziemy w nich liczne pomniki przyrody: kilkuwiekowe dęby, platany klonolistne, buki i sosny.