Ośno Lubuskie – położone malowniczo wśród lasów i jezior Puszczy Rzepińskiej – jest jednym z najstarszych miast północno-zachodniej części województwa lubuskiego. Ośno leży 146 km od Berlina i 27 km od przejścia granicznego z Niemcami.

TURYSTYKA
Niektórzy zwą Ośno „lubuską perłą turystyczną”. Nie bez powodu. Ducha historii czuć w wielu zakątkach miasteczka. Każda budowla, zaułek, czy uliczka są świadkami bogatej historii miasta, budowanej przez wiele pokoleń mieszkańców pochodzenia słowiańskiego, niemieckiego i polskiego. Atrakcją województwa lubuskiego są wielkie lasy, liczne jeziora oraz czyste środowisko naturalne. Turystyka koncentruje się głównie we wschodniej połowie województwa, wokół jezior otoczonych lasami. Najpopularniejsze z nich to: Łagowskie, Lubiąż, Niesłysz, Ciecz ((TrzeŚniowskie), Glębokie, Slawskie i Osiek.
Główne ośrodki letniskowe z kąpieliskami i możliwością uprawiania sportów wodnych oraz wędkarstwa to: Łagów, Lubniewice, Lubrza, Sława, Ośno Lubuskie, Niesulice, Pszczew.
Turystyka rozwija się taka jeziorach połączonych z rzeką Obrą na granicy z Wielkopolską. Atrakcyjne szlaki wodne województwa to: szlak lubuski (ze Sławy Obrą przez Międzyrzecz, dalej Wartą do Santoka i Gorzowa Wielkopolskiego), szlak rzeki Pliszki (z Łagowa) oraz szlak na Drawie. Kompleksy leśne obfitują w zwierzynę i są doskonałym terenem dla myśliwych. Lubniewice i Krasny Dłusk zapraszają miłośników koni. Znajdują się tam ośrodki konne.
Czyste jeziora zachęcają do kąpieli, zaś urozmaicona rzeźba terenu i piękne lasy do wędrówek pieszych i rowerowych, grzybobrania i wędkarstwa.

Trasy rowerowe

• Trasa wokół Ośna Lubuskiego długości około 25 km – Ośno – Lubiechnia Wielka – Kowalów – Radów – Sienno – Ośno
• Trasa ornitologiczno-historyczna długości około 65 km –      Ośno – Słońsk – Chyrzyno – Kostrzyn – Czarnów – Stańsk – Gronów – Ośno
• Trasa morenami Środkowego Nadodrza długości około 70 km – Ośno – Grabno – Lubień – Brzeźno – Sulęcin – Glisno – Lubniewice – Jarnatów – uroczysko Lubniewsko – Żubrów – Drogomin – Ośno

PRZYRODA
Gmina Ośno Lubuskie  położona jest wśród wzgórz morenowych Wysoczyzny Lubuskiej nad rzeką Łęczą. Posiada dość urozmaiconą rzeźbę terenu. Okolice Ośna są typowym przykładem krajobrazu ukształtowanego w wyniku działania lodowca. W pobliżu miasteczka znajduje się 11 jezior (rynnowych i wytopiskowych), a także malownicze wzgórki i wąwozy. Kolejna cecha charakterystyczna to duża powierzchnia lasów (prawie 50% powierzchni gminy). Dzięki temu panują tu doskonałe warunki do wypoczynku.

HISTORIA
Ośno Lubuskie posiada bogatą historię. W okresie wczesnopiastowskim istniał tu gród obronny. Dokument z 1252 r. świadczy o nadaniu praw miejskich.
Ośno stanowiło własność biskupów lubuskich, a od 1258 r. właścicielami miejscowości byli margrabiowie brandenburscy. W okresie średniowiecza Ośno stało się głównym ośrodkiem ziemi torzymskiej, a od 1447 r., kiedy ustanowiono tu starostwo krajowe – stolicą ziemi torzymskiej. Wiele razy miasto płonęło, nie omijały go wojny i zarazy. Miasto słynęło z piwa ośnieńskiego, uprawy kwiatów (plantacje konwalii, stąd nazwa niem. Maiblumenstadt), szparagów i porzeczek. W 1565 r. w Ośnie było 857 warzelni piwa, a w XVIII wieku istniało 157 warsztatów tkackich. W 1584 r. nadano mu prawo urządzania dwóch jarmarków rocznie. W 1945 r. zostało częściowo zniszczone i włączone do Polski.

ZABYTKI
Ośno Lubuskie należy do bogatych w zabytki miast Ziemi Lubuskiej i jest jednym z kilku, które zachowały średniowieczne mury obronne. Najstarszą budowlą Ośna Lubuskiego jest okazały kościół pw. św. Jakuba pochodzący z 1298 r., z wysoką, masywną wieżą ozdobioną blendami. Wewnątrz znajduje się m.in. późnorenesansowy polichromowany ołtarz z 1627 r., ambona z 1619 r., kamienna chrzcielnica z 1667 r. Neogotycki ratusz z 1843 r. stoi na miejscu starszego gotyckiego ratusza z 1544 r. Na cmentarzu jest późnogotycka kaplica św. Gertrudy, pochodząca z XIV w.
Najstarszymi budowlami na terenie gminy są kościoły z okresu średniowiecza w miejscowościach: Gronów, Połęcko, Sienno, Świniary oraz kościół w Radachowie przedstawiający typ architektury charakterystyczny dla zborów protestanckich XVII w.

PRZYSZŁOŚĆ
Dzięki zaangażowaniu władz samorządowych oraz inicjatywom mieszkańców pokonywane są kolejne bariery rozwoju społeczno-gospodarczego. Z roku na rok przybywa niezbędnej infrastruktury, zaplecza społeczno-kulturalnego, unowocześnia się baza oświatowa, pięknieją miasto i okolica, przybywa miejsc pracy. Starania te nie pozostają niezauważone. Liczne nagrody i wyróżnienia potwierdzają dbałość i troskę o rozwój miasta. Od kilku lat obserwuje się wzmożone zainteresowanie lokowaniem zagranicznych inwestycji na terenie gminy. Służy temu powołany w granicach miasta Miejski Obszar Przemysłowy oraz wolne tereny na terenach wiejskich.  
Miasto obecnie zamieszkuje blisko 4 tys. mieszkańców, wciąż pojawia się ludność napływowa, znajdująca tu swoje miejsce na ziemi. Przedmieścia wypełniają się budynkami jednorodzinnymi, coraz częściej chętnych na kupno działek jest zdecydowanie więcej niż możliwości ich nabycia. 

 

GALERIA: